Dit weblog is een beetje aan het uitdrogen, ik ben mij dat zeer wel bewust. Nieuwe, flitsender media als Facebook en Twitter hebben eigenlijk mijn weblog activiteiten naar de achtergrond verdrongen en volgens mij sta ik daar niet helemaal alleen in. Uiteindelijk geen ramp. Allereerst schreef ik toch vooral voor mijzelf, hoe egoistisch dat ook mag klinken en ten tweede is het ooit bedoeld als verslag van mijn loopactiviteiten die zouden leiden tot het bereiken van de voeten van het standbeeld van Leonidas in Sparta, de officiele finish van de 246 km lange Spartathlon.

Welnu, het einde is in zicht! Nog xe9xe9n eindverslag, ergens in de eerste week van oktober rest mij om te posten want wat mij betreft is de op xe9xe9n na laatste horde vorig weekend genomen in Keulen. Een 48 uurs baanloop stond er op het programma. 48 uur lang rondjes draaien op een stoffig baantje van 309 meter lengte ergens in een buitenwijk in Keulen. Veel gekker moest het niet worden met me (en gaat het ook waarschijnlijk niet worden). Toch had ik er zin in van tevoren, werkte er mentaal naar toe, was er tijdens iedere training na Israel in mijn hoofd veel mee bezig en maakte vooral op de Maandagen, waarop ik tot einde september steeds vrij ben, weer steeds langere duurlopen, soms in de hitte, soms in de koelte, tot een maximum van 82 km. Het trainen ging goed, mentaal gezien deed ik mijn voorbereidingen, het werd 14 juli: ik was er klaar voor. Loopmaatje Peter van G. wilde zich wel een heel weekend opofferen om mij te begeleiden en een nachtje hotel in Keulen vxf3xf3r de wedstrijd leek me geen slecht idee. Vrijdagochtend rijden we naar het baantje, wat ergens in een bosrijke omgeving 10 km buiten Keulen ligt en ik moet vooraf wel even slikken. Dit wordt dus mijn arena voor de komende 2 etmalen. Slik. Kuchx85 (het is ook nog eens heel stoffig). Maar goed, na de eerste kennismakingen, startnummers ophalen, tentje opzetten en spullen klaarzetten krijgen we een briefing en ben ik er klaar voor. Kom maar op dan met je kilometers. Ik zal mijn mantrax92s herhalen (geloof in jezelf, you can do it, lopen is beter dan staan, is beter dan zitten,is beter dan liggen is beter dan slapenx85), ik zal nooit verder dan xe9xe9n uur vooruit kijken (vraagt een hoop zelfdiscipline) en ik ga hier gewoon minimaal 246 kilometer, ruim binnen 36 uur lopen. Dan de start en iedereen stuift weg. Nou ja, we hobbelen vrolijk de baan rond, en rond, en rond, en rond, etc. De verschillen worden al snel gemaakt en ik vraag me zoals altijd weer af waarom sommige mensen toch zo snel starten. We hebben toch alle tijd? Nou ja, in ieder geval een zee van minuten, een oceaan van seconden, een paar armenvol met uren. De eerste kilometers tast ik mijn ideale tempo af. Ik heb met Peter Stein afgesproken dat ik eerst 55×92 zal (hard)lopen, dan 5×92 wandelen en tijdens het wandelen eventueel iets eten. Tijdens het 4^e uur zal ik dan 45×92 (hard)lopen en daarna 15×92 van de baan af gaan voor rust, evt. lichte massage en eten. Vooraf heb ik in mijn hoofd gezet om dit schema in ieder geval minimaal 24 uur aan te houden. Ik hoop dan ergens tussen de 160 en 180 km uit te komen. Het tweede etmaal zien we dan wel weerx85zoveel mogelijk consolideren en in ieder geval 246 kilometer halen. Binnen de 36 uur. Het ideale tempo ligt tijdens die eerste uren rond de 6×9230/km. Het gaat eigenlijk al meteen prima en de periodes van 55×92 zijn steeds goed te overzien. De 5×92 wandelen voelen aan als een soort beloning maar tijdens dat wandelen wil ik alweer (hard)lopen, het volgende uur aansnijden. Na 6 uur heb ik ruim 50 kilometer op de teller en na 12 uur ruim 100 km. Ik loop ontspannen, in een soort flow en voel dat ik sterk ben vandaag. Heel langzaam ruk ik op in de rangorde en tijdens het 4^e blok van 6 uur sta ik ineens bovenaan op het bord wat aan het einde van ieder uur wordt neergezet en waarop de stand van deelnemers te zien is. Dat bord werkt als de beste doping op me. Met nog 6 uur voor de boeg moet ik nog 48 km afleggen om de 200 kilometer grens te doorbreken. Dat is een magische grens voor mij, iets waarvan ik alleen nog maar durfde te dromen, en nog geeneens hardop. En nu doet zich een kans voor om die grens te doorbreken. Dus loop ik door en door, in een flow, heb het soms wat zwaarder maar meestal niet en tijdens het 24^e uur besluit ik om mijn 15×92 rust niet te pakken om die 200 km grens te doorbreken. En dat lukt! Wow, wat een gevoel! 201,502 km in een etmaal! Dit is mijn mooiste p.r. tot nu toe. Mooier dan de 70+ km die ik in Stein liep, eerder dit jaar. Mooier dan de 2:59 die ik liep in Diever op de marathon in 2004, toen ik het niet verwacht had. En ook mooier dan de bijna 119 km die ik aflegde tijdens de 12 uur van Den Haag en waarmee ik de wedstrijd won. Ik heb altijd gezegd dat ik klaar ben voor de Spartathlon als ik rond de 200 km kan lopen tijdens een 24 uur. En nu gebeurt het, gewoon, in een flow van bijna een etmaal lang! Heel blij maar jax85we zijn pas op de helft. En natuurlijk heb ik nog meer dromen vandaag. Een droom van +300 km. Dat lijkt me geweldig mooi staan op mijn c.v. Maar dat zit er niet in. Heel moeizaam sprokkel ik nog ruim 50 km bij elkaar en dan besluit ik uit de wedstrijd te gaan voor minimaal 8 uur slaap in een hotelletje verderop. Wel jammer voor Bob, die speciaal uit Weert is gekomen en de 2^e nacht had willen blijven. Volgende keer maak ik het goed en verdeel mijn krachten dan beter zullen we maar zeggen. Ik kan het daarna ook niet meer opbrengen om nog terug in de wedstrijd te gaan. Mede door het gigantisch slechte weer (langdurige regenval) en door een paar enorme blaren die ik niet goed kan behandelen. Uiteindelijk een goede beslissing. Door die blaren heb ik de laatste uren wat verkrampt gelopen en zit er de volgende dagen veel vocht in mijn linkervoet en enkel. Ook mijn rechterhamstring heeft een opdonder gehad en is wat verdikt. Kortom, als ik hier de boel had geforceerd had ik waarschijnlijk niet in Athene kunnen lopen op 30 september. En dat blijft natuurlijk nog wel De Wedstrijd voor me. En tijdens het eerste etmaal heb ik voldoende vertrouwen gekweekt om het met een gerust hart tegemoet te zien. Nog ruim 2 maanden en de tijd vliegt voorbij. Vandaag staat er (gelukkig) weer 30×92 joggen op het programma. Ik voel de gretigheid naar de kilometers alweer opkomen en dat is goed. Nog even een opbouw in kmx92s tijdens de komende weken en dan gaat Het gebeuren. Aan de ene kant: het is maar een wedstrijd, aan de andere kant: ik wil wel dat het Mijn wedstrijd wordt en daar ga ik alles aan doen…

Ergens in november 2010 werd ik gebeld door ene Shimon Steinberg met de vraag of ik x93die ultraloper van Koppert wasx94 en of ik zin had om volgend jaar in mei naar Israel te komen voor een uniek evenement te weten: de Mountain to Valley run. Daar had ik wel oren naar en in Peter van G. vond ik de ideale loop-en reispartner om deze uitdaging aan te gaan. Samen trainden we in de weekeinden veel lange duurlopen en via de 6 uur van Stein, waar we allebei ruimschoots onze doelen haalden, en Limburgs Zwaarste, waar Peter helaas door ziekte niet kon starten en ikzelf na 80 km nogal geparkeerd stond maar uiteindelijk de volle 100 km wel uit kon lopen, werkten we naar deze loop toe.
Twee jaar geleden is deze loop ontstaan als een estafette loop van 212 kilometer met de start bij het indrukwekkende Nimrod Fortress op 750 meter hoogte en de finish bij Timrat, in de Jizreel vallei. Er zijn ook 2 ultraloop onderdelen waaraan kan worden deelgenomen: de long ultra, oftewel de hele afstand solo waar de deelnemers 37 uur de tijd voor krijgen en de short ultra: 129 km met de start bij Tzalmon prison om 13:30, op het heetst van de dag en een tijdslimiet van 19 uur. Peter en ik kozen voor de short ultra die wij, ondanks de benaming, al lang genoeg vonden. Er hadden zich dit jaar 17 lopers voor opgegeven en wij waren het internationale tintje aan de groep want de rest kwam allemaal uit Israxebl en de meeste van hen maakten hun debuut op een zox92n lange afstand. De long ultra had nog nooit iemand uitgelopen. Vorig jaar kwam een Braziliaanse deelnemer tot 185 kilometer maar moest toen opgeven wegens maagklachten. Dit jaar zou hij weer een poging doen met vier anderen. Ook dit jaar zou hij de finish niet halen maar 3 anderen wel en die prestatie dwong een hoop bewondering bij Peter en mij af.
Maar laat ik bij het begin beginnen. Maandag vlogen wij van Brussel naar Tel Aviv en werden met vliegende spoed door een wel heel vlot rijdende (en bellende, soms met 2 telefoons tegelijk!) chauffeur opgehaald. We sliepen de eerste nacht op de Kibbutz van SDE Eliyahu en de volgende dag kregen we een rondleiding en uitleg bij de insecten-en hommelkweek bij Biobee en heb ik nog wat werkgerelateerde dingen kunnen bespreken. Biobee is een soort dochterbedrijf van Koppert en het was goed en leerzaam om daar eens een kijkje te nemen en de mensen te spreken en te zien met wie ik normaal telefonisch of per e-mail contact heb. Daarna verkasten we naar een hotel in de Jizreel Valley waar ook de finish zou zijn van de loop. Shimon had een mooi programma voor ons samengesteld en we duizelden na 2 dagen een beetje van alle indrukken en mensen waarmee we kennis maakten. Toen brak de donderdag aan, de dag waarop het allemaal moest gaan gebeuren. Goed geslapen, stevig ontbeten en om 12:00 uur werden we opgehaald door ons begeleidingsteam. We hadden de luxe dat een busje met 2 chauffeurs, Lior en Schmuel, van Bio-bee aan ons ter beschikking was gesteld en alle cola, water en sportdrank werd zelfs in piepschuim koelboxen met koelelementen koud gehouden. Op ieder wisselpunt voor de estafettelopers zouden zij ons opwachten en konden we onze eigen voorraden aanvullen en zelf bijtanken. Een echte VIP behandeling dus!
Om 13:00 uur komen we bij de start aan en het is best warm in de brandende zon maar we popelen allebei van ongeduld om aan de klus te beginnen. We maken kennis met enkele andere Israxeblische lopers en na een korte briefing van Shimon worden we om 13:30 op pad gestuurd. Rustig beginnen is er niet bij want het gaat gelijk gemeen omhoog en het luie zweet komt er meteen goed uit tijdens die eerste etappe. Maar etappe 2 is al heel wat makkelijker en over een landbouwpad lopen we kilometers lang een heel gelijkmatig tempo van 6:15 min/km en we beginnen een beetje in een ritme te komen. Ik maak onderweg wat fotox92s, ook van een aantal bijenkasten waar we langslopen en het levert me 2 steken op dus dat doe ik een volgende keer niet meer. Bij het volgende CP worden we medisch gecheckt, d.w.z. bloeddruk, gewicht en hartslag worden gemeten door een struise Israxeblische dame. De uitslagen stemmen haar tevreden want we mogen door en inmiddels lopen Peter en ik op kop zonder dat echt te willen of vooraf van plan waren. Het volgende stuk is weer erg mooi: een beetje op en neer over slingerpaden en af en toe een kudde geiten en wat koeien die netjes aan de kant gaan voor ons. Het lopen gaat prima en we komen aan bij CP15 waar Runway,de hardloopwinkel van Doron is gevestigd, xe9xe9n van de deelnemers aan de long ultra waar we de vorige dag mee kennis maakten. Inmiddels wordt het snel donker en bij CP 16 gaan de Petzl lampjes aan en de verplichte gele hesjes met achterop een rood lampje. De paden waarop we lopen zijn lang niet altijd makkelijk te begaan. Vaak lopen ze schuin af of liggen ze vol met flinke stenen en keien die soms dwars door je voetzolen heen lijken te prikken. In het donker wordt het er niet eenvoudiger op om je weg te vinden op deze paden en heel af en toe geeft een stukje asfalt echt verlichting aan je voeten. Bij een waterdoorsteek scheppen we op een gegeven moment allebei onze voeten vol met water en dat levert ons, blijkt achteraf, een paar flinke blaren op. De kilometers rijgen zich echter aaneen alleen na zox92n 85 km begint Peter het wat lastiger te krijgen. Ik loop steeds een stukje op hem uit en wandel dan een stuk zodat hij weer bijkomt maar bij CP 21, bijna 100 km in 12 uur, besluit hij gas terug te nemen en ga ik dribbelend verder want ik voel me verder nog prima. De markering is uitstekend: witte bordjes met rode pijlen en in het donker zijn ze niet te missen door de groene x93sticklightsx94, een soort fluoriserende staafjes die je al van ver kan zien. Toch weet ik ook in deze wedstrijd wat extra kilometers te maken want vlak voor CP 22 volg neem ik een verkeerde afslag en sta na een uur en een kwartier lopen weer bij CP 21! Even zinkt me de moed in de schoenen want ik heb niet zoveel goesting om die 11,8 km nxf3g een keer te lopen maar gelukkig zie ik op een kaartje dat CP 22 vlakbij ligt dus na een kleine scheldpartij op mezelf en 2-3 km extra kom ik aan bij Lior en Schmuel die me al een paar keer hadden gebeld. Mentaal zijn dit prima oefeningen om te overwinnen want na 111 kilometer lopen heb je helemaal geen zin in die extra meters maar de kunst is om daar flexibel mee om te gaan en dat lukte me wonderwel. De laatste etappes gaan veel over heel gemene stenige paden en mijn voetzolen gaan nu toch echt serieus pijn doen. Inmiddels wordt het ook weer langzaam licht en het is toch wel een apart gevoel om weer eens een hele nacht door te lopen en de ochtendstond heeft dan echt iets magisch. De laatste 2 km lopen door de woonwijk waar Shimon woont, aan de andere kant de heuvel af en daar kom ik na een verlossende eindsprint de finishpoort door. Op dat moment ben ik de eerste finisher op de short ultra maar 1 van de deelnemers is 2 uur later gestart en hij zal de 129 km dan ook sneller lopen dan ik. Desalniettemin ben ik dik tevreden met een 2e plek en vooral met de manier waarop het ging. Geen last van zware inzinkingen of overbelaste spieren en dat terwijl ik dit toch wel reken tot de ultraloop met de lastigste ondergrond die ik tot nu toe gedaan heb.
Op het veld waar de finish is wordt het steeds drukker omdat steeds meer estafette teams aankomen en na een uur komt ook Peter binnen die het prima gedaan heeft en 3e wordt in de eindrangschikking. We eten en drinken wat en spreken o.a. Doron die 30 uur in touw is geweest en ik moet bekennen dat die 212 km me ook wel wat lijkt, volgend jaar maar danx85 ? Dan brengt de zoon van Shimon ons even naar het hotel om te douchen, daarna weer terug en om 10:30 mogen we het podium op en ontvangen we een heuse beker en applaus voor onze 2e en 3e plek. Toch wel stoer en vooraf absoluut niet verwacht maar daarom niet minder leuk natuurlijk. We zitten de hele ceremonie netjes uit inclusief alle dankwoorden en felicitaties (en dat zijn er heel wat!) en hebben verder logischerwijs een heel rustige vrijdag.
De conclusie is dat we hier een geweldige tijd hebben gehad, boordevol indrukken en kennismakingen in een prachtig land dat voor ons allebei bekend terrein was. Ook de trail zelf ging boven verwachting maar daarbij moet ik niet vergeten te vermelden dat de goede zorgen van Shimon ons heel erg hebben geholpen om de 129 km soepeltjes door te komen. Ook ons begeleidingsteam, Lior en Schmuel waren een grote steun voor ons. De loop zelf is perfect georganiseerd en de ultraloop verdient echt meer internationale belangstelling en kan ik zeker aanraden. Mijn volgende uitdaging ligt nu in Keulen. Een heel ander verhaal, rondjes van 303 mtr op een sintelbaan maar ik zie ook daar wel weer naar uit. Op de herinnering aan deze bijzondere week kunnen we voorlopig wel weer even teren.

Bijna is het zover. De Mountain to valley run in Israel. Honderd-zeven-en-twintig kilometers van noord naar zuid. Ik heb er enorm veel zin in maar zie er zoals gewoonlijk ook wel een beetje tegenop. Afgezien van de afstand is het ook geen vlakke loop en ook ben ik benieuwd of het erg warm zal zijn. Natuurlijk ligt de focus vooral op het opdoen van ervaring voor Het Grote Doel in september.

Het leek me een goed idee om naast al dat geloop ook een goed doel te sponsoren. Dat wordt de stichting TODOS. Hun missie is met de kracht van sport & art jongeren wereldwijd eigen kansen laten crexc3xabren. Todos heeft o.a. mooie en waardevolle projecten in Brazilixc3xab waar juf Joke van Mirte's klas vorig jaar is geweest. Dit doel sprak mij erg aan omdat het met behulp van sport kansen biedt aan jongeren die het erg slecht hebben en in kansarme omstandigheden leven. Mirte is enhousiast aan het sponsors werven en al haar klasgenoten hebben al een brief gekregen (inclusief haar 2 juffen) en afgelopen week heeft ze bij Koppert ook met haar charmante glimlach heel wat geld bij een hoop collega's afgetroggeld. Mocht je dit lezen en een bijdrag willen leveren? Dat kan! Stuur een mailtje naar jcvanderve gmail.com , en ik mail een sponsorbrief naar je.

Ik vond dat de naam Koppert ook een beetje moest worden gepromoot in Israel dus heb nog snel een mooi loopsetje geregeld met de sponsornaam. Nu nog even mentaal voorbereiden, de laatste inkopen en dan gaan we er volgende week voor. Laat de km's maar komen….

Willem Mxc3xbctze, de GVR (Grote Vriendelijke Reus) van ultraminnend Nederland. Wie kent hem niet? En wie kent zijn xe2x80x9cloopjesxe2x80x9d niet? Nou, ik dus, moet ik tot mijn schande bekennen. Natuurlijk ben ik Willem vaak tegengekomen tijdens een of ander loopfestijn hier in den lande maar deelnemen aan een loopje van hem was er domweg nog nooit van gekomen. Afgelopen zaterdag  zou het dan toch maar eens moeten gebeuren. Ter gelegenheid van het 5-jarig jubileum van Limburgs Zwaarste , een trail van 70 km was er besloten om naast de afstanden 60 en 80km ook eens een 100 km trail te organiseren. Een uitgelezen kans voor Peter van G. en mij om ons eens te testen op een heuvelachtig parcours met 3192 hoogtemeters als aanloop voor de xe2x80x9cshort ultraxe2x80x9d van 127 km in Israel. Bijkomend voordeel was dat de weersvoorspellingen steeds warmer weer aankondigden op de bewuste 2 april, zodoende zou het tevens een mooie warmtetraining worden in de richting van Israel, Keulen en Athene later dit jaar. Het nuttige met het aangename verenigen doe je door er meteen maar een weekendje uit van te maken dus hebben we 3 dagen in het Landallpark bij Vaals een huisje bewoond waar het goed toeven was voor het hele gezin. Helaas, helaas, Peter werd een paar dagen voor de wedstrijd ziek en met de naweexc3xabn van een griepje onder de leden zou het niet verstandig zijn om aan zoxe2x80x99n zware trail te beginnen.

Dus rijd ik zaterdag nog een beetje in het holst van de nacht moederziel alleen richting Zandweg 193 Heerlen waar zich in de plaatselijke voetbalkantine al heel wat bekende loopverslaafde gezichten laten zien. Na een praatje van een wethouder die graag applaus voor zichzelf wil omdat hij 1 km meeloopt (dxc3xbbh) terwijl het applaus toch echt meer richting Willem en kompanen zou moeten klinken worden we de Limburgse heuvels ingeschoten. We lopen een donker stukje bos in en ondanks alle Petzl hoofdlampen worden er in de eerste kilometers al meteen wat extra metertjes omgelopen. Maar al snel zijn die lampjes niet meer nodig en worden we getrakteerd op een prachtige zonsopgang in het golvende groene Limburgse landschap. Het is prachtig lopen en ik moet mezelf constant een beetje afremmen want vandaag hoeft het niet hard, vooral genieten en heel aankomen is het devies. De route is goed aangegeven maar toch weet ik 2 keer een extra, niet bedoeld lusje te lopen doordat ik aan de praat raak met iemand en daardoor dus niet meer zo goed oplet. Het zijn bonuskilometers en op ik maal er dan ook niet om. Het is hooguit een beetje irritant als je aan het einde van de dag 98 km op je Garmin ziet staan en dan moet rekenen op nog 6 i.p.v. 2 km tot de finishxe2x80xa6.

Onderweg praat ik wat met Nitish, Henk en Lxc3xa9onie en Rinus is zo vriendelijk om mijn lange stelten op de film te zetten wanneer ik hem op een steil stukje voorbij steek. Ik heb een camelbag met 2 xe2x80x9cinfuuszakkenxe2x80x9d dus steeds voldoende water en sportdrank. De eerste 60 km kom ik dan ook zonder dorst en aardig ongeschonden door en het is inmiddels bijna zomerachtig warm geworden. Het landschap is onverminderd mooi. Letterlijk hoogtepunt van Nederland is het drielandenpunt op de Vaalserberg maar ook de Vijlense bossen en de route bij de Eyserbossen is mooi. Mooi maar ook warm en ik merk na een km of 70 dat het lopen wat stroperiger gaat en mijn maag erg vol aanvoelt. Alles gaat steeds meer klotsen, niet alleen mijn drinken in de camelbags maar ook mijn volle buik en bij de 77,4 km post in Valkenburg, aan de voet van de Wilhelminatoren voel ik me erg misselijk worden en kan en durf niet veel meer te drinken. Een minuut of 10 later gooi ik dan ook alle voedingsstoffen van de voorgaande uren er uit en voel me harstikke beroerd. Ik wankel een paar km verder en ga even op een bankje zitten en bel met mijn lief. Die geeft mij het verstandige advies om even een minuut of 10 te blijven zitten, niets te forceren en dan weer rustig te gaan wandelen. Dat werkt wonderwel en een uurtje later voel ik me alweer een stuk beter en kan ook weer wat eten en drinken. Het voelt achteraf goed om zoxe2x80x99n dip goed te boven te komen en niet na 80 km de handdoek in de ring te gooien want met het oog op verdere doelen heb ik daar helemaal geen zin in. De laatste 3 km komt Peter van G. me ophalen en na 13 xc2xbd uur zit ook deze uitdaging er weer op. Ik durf wel te beweren dat die dip me een half tot heel uur heeft gekost maar dat maakt me niet zoveel uit, ik ging toch niet voor een snelle tijd (alsof dat zou kunnen op een parcours met >3000 hoogtemeters) of goede klassering. Ik heb vooral geleerd om dxc3xb3xc3xb3r te zetten vandaag als het echt taai gaat worden en ook heb ik terugkijkend te veel sportdrank gedronken in vergelijking met andere wedstrijden en dat viel in combinatie met het plotselinge warme weer helemaal verkeerd.

Limburgs Zwaarste was voor mij dus een leerzame tocht. Maar bovenal kan ik mij niet heugen ooit in Nederland zoxe2x80x99n mooi parcours te hebben gelopen. Door de duinen of bossen, langs het strand of door een mooie stad; het is allemaal prachtig maar kan in mijn beleving toch niet tippen aan de geweldige kmxe2x80x99s die we hier hebben mogen lopen. Soms had ik het idee over Frodo te struikelen of Gandalf tegen te komen, het mooie groene heuvellandschap in Zuid Limburg heeft wel iets waar hobbits zich thuis zouden kunnen voelen. Natuurlijk hebben we met de eerste echte warme lentedag fantastisch weer gehad maar ook tijdens andere omstandigheden zou ik me goed vermaken. En qua zwaarte doet het niet onder voor een trail in Belgixc3xab. Had ik in het begin van de loop nog een beetje het idee dat we een soort xe2x80x9cArdennen-lightxe2x80x9d tocht zouden maken, na afloop was er weinig van dat idee over en was er vooral respect overgebleven voor weer zoxe2x80x99n steile klim.

En dan tenslotte natuurlijk een dikke pluim voor Willem en zijn mensen. Het is toch wel een bijzonder gezicht, zoxe2x80x99n verzorgingspost  met stapels vlaaien, zuiveltoetjes in heel veel verschillende smaken en alle soorten drank die je maar nodig kan hebben tijdens zoxe2x80x99n tocht. De organisatie was perfect en de persoonlijke oorkonde en handdoek met naam en afgelegde afstand een verrassend leuk aandenken. Alle lof voor al die mensen die bereid zijn om daar zoveel tijd in te steken.

Wat mij betreft is Limburgs Zwaarste Hollands Mooiste!   

In 2001 nam ik voor het eerst deel aan een 6-uurs loop in het Belgische La Louvixc3xa8re in Brussel. Onbevangen liep ik op een vrij lastig parcours ruim 65 km en ik had een nieuwe uitdaging op loopgebied ontdekt. Het is namelijk een heel verschil om tijdens b.v. een stadsmarathon op minuten te gaan jagen of het streven naar zoveel mogelijk meters binnen een bepaalde tijdsmarge. Tijdens een 6-uurs loop heb je vlak na het startschot een zee van minuten voor je, tijdens een afstandsloop een zee (of een oceaan xe2x80x93 afhankelijk van de afstand!) van meters. Uiteindelijk blijven de basisprincipes van een loopwedstrijd natuurlijk wel overeind: na verloop van tijd gaat het meestal een beetje pijn doen en degene met de snelste benen en het beste uithoudingsvermogen wint de wedstrijd. Sinds 1996 is de 6-uurs loop in het Limburgse Stein een populair evenement. Wereldrecords zijn er gebroken, o.a. door de Belg Marc Verlinden en Jo Schoonbrood en ook veel Nederlandse records zijn er gelopen. Ergens is dat vreemd want zoxe2x80x99n ideaal parcours is het niet. Het is om maar wat te noemen niet echt vlak, in vergelijking met b.v. de ronde in Winschoten zou je het zelfs heuvelachtig kunnen noemen, en verder zijn de paden die door en langs een recreatiepark lopen zitten vol oneffenheden en hier en daar moet je wat stoepranden op en af. Desondanks trekt Stein altijd veel Belgen, Duitsers en altijd wat Oostblokkers en een beetje Nederlandse ultraloper heeft deze wedstrijd toch al eens gedaan.

Voor mij was dit de 3e deelname en dit jaar moest die 70 km barrixc3xa8re er maar eens aan. Vorig jaar lukte dat niet en kwam ik een kleine anderhalve kilometer tekort. Ook een wat recentere poging, eind december in een ijskoud Heerde op de baan bracht mij niet de gewenste 70 km. Met Peter Stein maakte ik toen de afspraak om de 6 uur van Stein met 70+ km als eerste doel voor 2011 te stellen. In januari en februari werden er dus soms xe2x80x9crazendsnelle contrasttrainingenxe2x80x9d op de baan afgewerkt, maar ook heel lange trainingen met als uitschieter 2 x 50 km met tussendoor 30 minuten pauze op een zondag. En of het nu heel snel of heel langzaam moest, bijna alle trainingen verliepen erg goed en ik voelde me per week een klein stukje sterker worden. Veel trainingen heb ik afgewerkt met loopmaatje Peter van G. en ook hij kreeg steeds meer het idee om in Stein een goede prestatie neer te zetten.

Zondagochtend 13 maart was het dan eindelijk zo ver. Om 07.30 haalde ik Peter op en ook Energier Frans ging mee als verzorger, een luxe situatie voor ons want zo hoefden wij onze eigen voeding en drinken onderweg niet bij elkaar te grabbelen. Zondagochtend is nog xc3xa9xc3xa9n van de weinige tijdstippen in Nederland dat je wel door kunt rijden en zo waren we ruim op tijd in Stein konden we nog uitgebreid bekenden groeten, spullen neerzetten en zenuwplasjes doen vooraf. Om 11 uur werden de 178 dappere strijders in gang gezet door het startschot. Ik probeer zo snel mogelijk een tempo van 12 km/u aan te houden, als ik zou uitkomen op 72 km zou dat prachtig zijn maar ik weet na een uur al dat het laatste uur waarschijnlijk zwaar gaat worden. Niet dat het allemaal zo slecht gaat maar op de een of andere manier voel ik dat het niet zo soepel en vanzelfsprekend gaat als in veel van de trainingen van de afgelopen weken. De eerste 3 uur loop ik 36 km en Peter is constant in de buurt. Supergeconcentreerd maalt hij de kmxe2x80x99s weg en hij voelt zich duidelijk sterker dan ik vandaag en dan versnelt wat en ik heb hem de komende 3 uur ook niet meer gezien. Zelf heb ik tot het 4e uur eigenlijk ook weinig problemen. Ik doe me te goed aan SIS gels en sportdrank en ik probeer mezelf een beetje voor de gek te houden door als doel te stellen om in de eerste 5 uur 60 km bij elkaar te lopen en het laatste uur mag ik dan het tempo iets laten vieren om toch boven die 70 km uit te komen. Na 5 uur en 2 minuten heb ik 60 km op mijn klokje en het voeltxe2x80xa6.nou ja, het voelt allemaal wel wat zwaarder maar ik voel ook dat het vandaag wel moet en kan gebeuren. Dat laatste uur is het spartelen geblazen. Ik verlang zo naar de souplesse van de eerste uren maar ga juist steeds meer voorovergebogen in gevecht me mezelf lopen. Ook mijn maag gaat protesteren en dat is lastig want je hebt wel dorst maar voelt gelijk dat alles wat je drinkt als een steen op je maag valt; niet prettig. Toch zie ik op een gegeven moment mijn horloge van 69,99km naar de 70,00 km springen, een ervaring die ik tijdens een 6-uurs wedstrijd nog nooit eerder had, en dat voelt wel erg cool. Ik hobbel de laatste minuten nog door en word door Richard voorbij gestoven, hij heeft Bram v. Rijswijk met zijn mentor, Luc Krotwaar, in zijn kielzog. Richard heeft zijn krachten duidelijk beter verdeeld dan ik, zijn `eindsprint` brengt hem in ieder geval ruim 200 meter verder dan ik. De trainer + vriendin, Bob + Sylvia komen me tijdens het wachten op de meteropnemers gelijk feliciteren wat ik erg waardeer. Het blikje sinas wat ik krijg komt er 10 minuten later meteen weer uit maar dat geeft nu niet meer. Het is ook zo lang geleden dat ik weer eens een p.r. liep en ik besef het ook nog niet echt.

Dat komt pas in de dagen daarna wanneer ik er achter kom dat ik 71,226 km liep en dus heel tevreden kan terugkijken op deze prestatie en de aanloop er naartoe. Peter presteerde helemaal super want waar hij tijdens de lange trainingen het nog weleens zwaar kreeg in de eindfase loopt hij hier 73,637 km bij elkaar wat hem 4e Nederlander maakt en 4e in de categorie M50. Tussen al het geweld van onze Zuiderburen (8 Belgen bij de eerste 10!) presteerde Bram van Rijswijk erg goed met een 2e plek en bijna 84 km. Ik ben benieuwd wat hij op de 100 km kan laten zien.

De 2^e stap gaat gezet worden in Duitsland, Keulen om precies te zijn, aan de Mielenforster Str. 40 in 51069 Kxc3xb6ln-Dellbrxc3xbcck om nog preciezer te zijn. Hoogzomer, midden in juli, en dan 48 uur op de been proberen te blijven op een baan van welgeteld 303 meter en dan zoveel mogelijk loopbewegingen maken; je moet er een beetje gaga voor zijn en anders word je het vanzelf wel ter plekke. En dat allemaal in het teken van het GroteDoel, eind september dit jaar, waarover later meer.  Toch heb ik er vreemd genoeg zin in. Bob en Janet hebben vorig jaar de NL eer al hoog gehouden daar en ook voor de 2011 editie staan er alweer 3 laaglanders te trappelen om hun kilometers te maken. Het zal voor mij vooral een kwestie van experimenteren zijn met voeding, omgaan met slaapgebrek en het omgaan met fysieke ongemakken tijdens zulke lange inspanningen.  Op de site staat een mooie sfeerimpressie van het evenement en vooral het bemoedigingswoordje van Achim Achilles  die als een soort schlagerzanger, behangen met medailles en al, deze tredmolenmarteling van 48 uur probeert aan te prijzen is mooi.

Laufen ist eine prima Sache. Heute stramme 8, morgen verwegene 12  Kilometer, am Wochenende vielleicht sogar mal einen Halbmarathon. Die Ultras lachen xc3xbcber solche Distanzen. Alles unter 100 Kilometern oder 24 Stunden am Stxc3xbcck bedeutet fxc3xbcr die Ausdauer-Giganten nur ein lockeres Aufwxc3xa4rmlxc3xa4ufchen. Auf der 330-Meter-Bahn des TV Dellbrxc3xbcck treffen sich am 23. Juli die Verrxc3xbccktesten der Verrxc3xbcckten. Und sie bleiben bis zum 25. Juli. Denn sie laufen 48 Stunden lang. Wer das ganze Spektrum menschlicher Emotionen erleben will, vom zxc3xbcnftigen Krampf bis zu Trxc3xa4nenbxc3xa4chen, von meditativem Starren bis zu hysterischen Glxc3xbccksmomenten, der ist richtig beim 48-Stunden-Weltcup der Deutschen Ultramarathon Vereinigung. Ich wxc3xbcnsche dem Veranstalter Wolfgang Olbrich, seinen nimmermxc3xbcden Helfern und vor allem den Athleten einen Wettbewerb, der garantiert unvergesslich bleiben wird. Es sind immer die Verrxc3xbcckten, die die Welt verxc3xa4ndern.

Viel Spaxc3x9f und immer genxc3xbcgend Magnesium im Muskel!
 

Euer Achim Achilles

Voorbij de uitersten van vermoeidheid en onrust vinden we misschien een mate van rust en kracht waarvan het bestaan zelfs nooit hebben vermoeid, bronnen van kracht die nooit zijn aangesproken omdat we nooit door de versperring heen zijn gebroken.

William James, filosoof

Er komt een moment bij het hardlopen dat je gewoon geen stap meer kunt zetten. Je bent moe, zo hondsmoe. Je hebt je laatste greintje energie verbruikt en er is niets meer over. Je zit er volkomen doorheen en je wilt alleen maar op de stoeprand gaan zitten en een potje janken.

We hebben allemaal een persoonlijke xe2x80x9cmuurxe2x80x9d, waar we schijnbaar aan de grens van ons uithoudingsvermogen of onze wil, of beide, zijn. Maar hoe vaak zijn we niet tegen een van die muren op gelopen om vervolgens te ontdekken dat het niet het eindpunt was, dat onze krachten verdergingen dan we eerst dachten?

Dat is een van de inspirerendste elementen van het hardlopen. Mensen doorbreken voortdurend barrixc3xa8res. Iets wat zij aanzagen voor keihard beton, bleek niet meer dan een luchtspiegeling te zijn.

Wat is jouw muur? Waar liggen jouw loopgrenzen? Je zult pas weten hoeveel je hebt en hoeveel je kunt als je tegen je persoonlijke muur op loopt. Dat is de grens, denk je, die je niet kunt overschrijden.

Dat is niet waar. Houd vol, en je zult het zien. Net als velen anderen zul je ontdekken dat je eigen muur de consistentie van lucht heeft, als je er uiteindelijk doorheen gaat, zullen je grenzen als loper en als mens zijn verlegd.

Uit: hardlopen met bezieling, Kevin Nelson

Een jaar in 3 stappen wordt 2011 voor mij. Drie heel grote stappen en de eerste stap ga ik zetten op 19 en 20 mei in Israel. Eind november werd ik gebeld door Shimon Steinberg, de directeur van een dochterbedrijf van ons in Israel, Bio bee. Dit bedrijf kweekt o.a. op grote schaal hommels voor de bestuiving van gewassen zoals tomaat en paprika. Het zelfde doen wij ook maar alleen op een nog veel grotere schaal. Shimon nodigde mij uit om deel te nemen aan de Mountain to Valley relay 2011, een soort RoPa run dwars door Israel. Daar had ik wel oren naar natuurlijk en dan het liefst het solo onderdeel van 127 km, van Kalat Nimrod naar een dorpje wat Timrat heet. Leuk natuurlijk, om uitgenodigd te worden, maar ik vroeg me wel af of er hier en daar niet wat gesponsord kon worden en of ik niet een partner in crime kon vinden om het avontuur mee te beleven. Die meeloper was snel gevonden want Peter van G. leek het wel wat om eens heel ver te lopen in een heel ver land en dus trainen we de laatste tijd vaak lange duurlopen met elkaar. De financixc3xable ader werd gisteren aangeboord tijdens een gesprek met mijn directeur. Hij heeft toegezegd in ieder geval de vliegreis en het inschrijfgeld te betalen en over kleding zijn we nog in onderhandeling. Sinds een paar jaar zie ik onze bedrijfsnaam op veel wielershirts voorbij zoeven en ik vind dat er ook wel een mooie loopoutfit met Koppert in het straatbeeld past. Per slot van rekening loop ik niet zo hard en dus kan de sponsornaam goed bestudeerd worden. Daarbij kan ik er meteen een werkbezoek aan koppelen want ik heb veel contact met de mensen van Bio bee en behandel al hun zendingen. De fysieke voorbereiding is in ieder geval in volle gang. Peter Stein heeft in mijn schema al vaak de term xe2x80x9cIsrael-tempoxe2x80x9d opgenomen dus ook vanmiddag heb ik weer lekker 2 uur en 10 minuten langs de Rotte gehobbeld en de laatste 20 minuten even de gashendel (een beetje) opengedraaid. Het is een lekker vooruitzicht om naar toe te trainen tijdens een winterse bui bij een graad of 4 want de temperatuur kan daar zomaar oplopen naar 35 graden in die periode. Voor gexc3xafnteresseerden is hier meer informatie te vinden over de wedstrijd.

Bij de start van een wedstrijd al weten dat het pijn gaat doen heeft wel iets aparts. Alsof je naar de tandarts gaat die je van een flinke kiespijn gaat afhelpen, je moet er even doorheen zeg maar. Mijn laatste sportieve sparteling van 2010 zal op de baan in Heerde gaan plaatsvinden. Traditioneel op de laatste woensdag van het jaar is er onder begeleiding van de top 2000 een 6 uurs wedstijd op de baan aan de rand van de veluwe in Epe of Heerde. Ik voel me de afgelopen maanden per week steeds ietsje sterker worden dus durf vooraf wel in te zetten op 67 of 68 km. Uiteindelijk moet dat dan nog wel even gebeuren. Vooraf had ik me in ieder geval voorgenomen het tempo tot 12 km/u zo hoog mogelijk te houden en ja, dan weet je dat het op een gegeven moment pijn gaat doen, althans, ik wel. Ik verkeerde in de luxe positie dat ik met Peter en Tatjana mee kon rijden dus hoefde me niet druk te maken over een terugrit met verzuurde benen. Al 2,5 uur van tevoren arriveerden we dus tijd genoeg om even rustig te acclimatiseren, koffie te drinken en in te schrijven. En aan het idee te wennen om 6 uur in de kou te lopen. Want koud was het daar in het oosten des lands. Waar de dooi in de Randstad behoorlijk terrein wint ligt er hier nog veel sneeuw en blijft het kwik onder de -5 xc2xbaC. Uiteindelijk maakt me dat niets uit. Op lage temperaturen kun je je kleden en bovendien produceer je aardig wat warmte door de loopbeweging. Wel zal het veel mensen afschrikken om 6 uur lang, 360 minuten dus, 21.600 seconden dus, steeds weer dat zelfde rondje van 415 meter (buitenbaan) te moeten lopen. Gelukkig weet ik inmiddels uit ervaring dat ik daar geen moeite mee heb. Je focust je op het lopen en op je doel, je zet wat muziek op je hoofd en daar ga je dan. Om xc3xa9xc3xa9n uur werden we weggeschoten en ik bevind me al snel in een cocon van muziek en beweging. Dit is mijn cocon, mijn reis en de komende 6 uur ga ik in deze wagon zitten. Alleen heel af en toe pluk ik mijn rechter oortelefoontje uit mijn oorschelp om de instructies van Peter Stein op te vangen en als ik Bob na een tijdje inhaal hoor ik het bekende gegrom dat xe2x80x9chet niet gaat vandaagxe2x80x9d. Ook kijk ik veel op mijn klokje. En het gaat zo lekker, die eerste 2 uur. Het voelt vederlicht aan, een tempo van 12 km/u is ontspannen, flierefluiten. Je kunt je het niet voorstellen dat dit zelfde tempo je later moeite gaat kosten. Soms lijkt het verleidelijk om even mee te gaan met de snellere starters. Behalve Pieter Mans, die gaat wel erg hard. Maar ik ben streng voor mezelf en na 3 uur zit ik ruim boven de 35 km. Ik weet dan al dat het moeilijk zal worden om die gedroomde 70 km grens te gaan breken maar het blijft soepel gaan. Totxe2x80xa61 uur en 23 minuten voor het eind. Ik kan precies mijn vinger erop leggen. Dat is mijn breekpunt. Vanaf daar wordt het knokken en zakt het tempo. Ongelofelijk, wat beleef ik een zwaar uur en wat tel ik die vervloekte rondjes af. Ik blijf rekenen en denk heel lang dat 70 km er nog in zit. Dan het eindschot. Mijn Garmin geeft het schlemielige getal aan van 69,970 km, 30 meter te weinig dus. Volgens de chipgegevens is het echter een stuk minder: 69,486 meter. Maak me niets uit. Ik ben hier dik tevreden mee en wordt zelfs 2e van de 40 starters. Het was voor mij een waardige sportieve afsluiting van een hobbelig jaar waarin de weg omhoog weer goed gevonden is.

Dit zijn mijn xe2x80x9caantekeningenxe2x80x9d van gisteren: Leerpunten Heerde xe2x80x93 mentaal: blijf inhalen xe2x80x93 visualiseer op het eerste uur xe2x80x93 het gemak en de lichtvoetigheid waarmee je toen liep xe2x80x93 visualiseer je op verder afstanden, b.v. een 12 of 24 uurs-loop. Praktisch: kratje op hoge stoel is goed – veel gels en bars in apart kartonnen doosje – Bij kou 2 paar handschoenen – Extra buff – Eerste uren zoveel mogelijk eten/drinken

Mijn xe2x80x9cpepsongxe2x80x9d na 4 uur was Kanye West met Runaway, normaal niet mijn xe2x80x9ccup of teaxe2x80x9d maar dit nummer is echt waanzinnig goed. Er is ook een heel lange versie van deze clip.

Na 12 km over besneeuwde fietspaden ploeteren kijkt een torenvalk me ineens doordringend aan vanaf een paaltje langs de Rotte. Ik moet meteen denken aan een eerder verhaal van Rencapy waarin hij een raaf voorspellende gaven toedicht met betrekking tot zijn hardloopprestaties. Helaas houdt deze vogel zijn snavel, hij vertrouwt het allemaal niet: zoxe2x80x99n lang mensenkind dat daar voorbij zwoegt met een rugzakje op en 2 oordopjes in. Normaal zou hij zoxe2x80x99n tafereel veel liever biddend vanuit de lucht gadeslaan maar de witte deken op de aarde die de mensenkinderen sneeuw noemen, nopen hem om het wat dichter bij de grond te zoeken.

En sneeuw ligt er genoeg dit weekend. Wat een ander perspectief geeft dit witte goedje zeg. Alle vervoersopties worden afgestreept en zelfs lopen gaat veel moeizamer door een dikke laag sneeuw. Voordeel is echter wel dat het er, zeker met een zonnetje zoals op zaterdag, veel mooier uitziet. De camouflerende witte laag die over de grauwe natuur heen is gevallen levert soms mooie plaatjes op en ondanks vertragingen en moeizaam voortbewegen lijken veel mensen nog niet echt gexc3xafrriteerd te raken. Iets wat natuurlijk wel verandert als het er na 2 weken nog ligtxe2x80xa6

De trainingen moeten echter wel doorgaan en in het kader van de 6 uur op de baan in Heerde staat er voor zondag een duurloop van 4 uur op met blokken van 10 minuten, DL 1 en 10 minuten xe2x80x9ctempo Heerdexe2x80x9d. In de praktijk kwam het neer op steeds 1,5 km in de rustige blokken maken en 2 km in de xe2x80x9cHeerde-blokkenxe2x80x9d. Het ging ondanks de sneeuw best redelijk, alleen het laatste uur kreeg ik het wat zwaarder, mede doordat de sneeuw goed doorlopen belemmerde en ook omdat ik niet genoeg eten bij me had. Op zaterdag liep ik met Ingrid nog een xe2x80x9crondje skibergxe2x80x9d en dat was vooral een fotogeniek rondje getuige de fotoxe2x80x99s hieronder.

Woensdag over een week dus naar Heerde. Na vandaag durf ik eigenlijk niet hardop te zeggen wat het gaat worden daar. Ik wil niet behoudend starten en hoop rond een km of 68 uit te komen maar of dat realistisch is? De tijd zal het lerenxe2x80xa6.

Van Skibergtraining 18-12-2010

Van Skibergtraining 18-12-2010

Van Skibergtraining 18-12-2010